به یاد لاله های سرخ پرپر

به یاد آن همه ایثارو غیرت

نوشتم این دو بیتی، آه ،بی سر...


نگاهش خسته و لبریز از درد

لبانش خشک بود و صورتش زرد

رقیه زیر لب آرام می گفت؛

                                                                   عمو ، جانِ رقیه زود برگرد..               
                                 
          

تمام فکر مادر طفل بی تاب

نمی آمد به چشم کودکش خواب

رقیه با هزار امید می گفت؛

                                                نکن گریه عمو می آوَرَد آب....


دلم می گیرد از زخم سر او

وَ اندوهِ وداع آخر او

من امشب می زنم دست توسل

به دامانِ علیّ اصغر او...